29 ม.ค. 2569
ช่วงหนึ่ง ที่ ฉัน เดินสาย เป็นวิทยากรอบรม หนักๆ ฉัน มักปลุกใจ ให้ ผู้รับการอบรม รักตัวเอง และพัฒนาตัวเอง เพื่อตัวเอง จากนั้น ทำงานให้องค์กร เพื่อองค์กร ตอบแทนให้ตัวเอง
บรรดา ผู้บริหารองค์กร เหล่านั้น ไม่พอใจฉัน เป็นอย่างมาก ว่า ทำไม ฉันถึง ไม่พูด ให้ พนักงาน รัก และทุ่มเท เพื่อองค์กร โดยองค์กร เป็นศูนย์กลาง แห่ง เหล่าพนักงาน
คิดออกไหม ว่า ไอ้คน ที่ คิดแบบนี้ เป็น คน ประเภทไหนกัน
เมื่อเรายังไม่อิ่ม ที่เรามี ย่อม แบ่งให้ใครไม่ได้
เมื่อเรายังไม่เหลือเฟือ เรา ย่อม ยังไม่คิดแบ่งใคร
การ บอกให้ คน ตระหนักถึงตัวเอง รักตัวเอง พัฒนาตัวเอง เพื่อ สามารถยืนได้ อิ่มพอ เขาจึงจะ คิด แบ่งปัน
นี้ คือ แนวคิดแบบ ประชาธิปไตย
"ประชาธิปไตย คือ ระบอบการปกครองที่ถือมติปวงชนเป็นใหญ่หรือประชาชนมีอำนาจสูงสุดในรัฐ เป็นการปกครองของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน ซึ่งเน้นความเสมอภาค สิทธิ เสรีภาพ และการอยู่ร่วมกันโดยสันติภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญ โดยมักดำเนินการผ่านรูปแบบการเลือกตั้งผู้แทนเข้าไปทำหน้าที่บริหารประเทศ"
สังคมชนชั้นแห่งการปกครองทาส ที่เจ้า ต้องคอยเป่าหูให้ คนชั้นแรงงานทุ่มเท แม้ว่าตนเองยังหิว เพื่อ ใอ้เฮี่ยตัวไหน ในบางดินแดน มันหมดยุคไปแล้ว แม้ คิดจะใช้ บีบบังคับ ชนชั้นแรงงาน ก็ตามที ด้วย สังคมที่ แรงงานขาดแคลน พวกเขา ก็มีเปรียบที่จะเลือก หรือเล่นตัว และจะ ไม่อาจทนให้ ใครมากดขี่ได้อีก