แม่ขวัญ : 

คุรุขา ดิฉัน เอากล้วยฉาบมาฝากค่ะ 

ทำจากกล้วยเครือ ที่ คุรุ ให้ลูกเณร แบกกลับไป น่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ขอบใจ แล้วนี่ มาด้วยตัวเอง มีธุระ กับฉัน หรือเปล่่า

แม่ขวัญ : 

ก็ วันนี้ ไม่มีใครอยู่บ้าน เลย....มาหา

คนระบายทุกข์...อ่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : หือ....

แม่ขวัญ : 

ก็มัน อัดอั้น นี่ค๊ะ ไม่มีใคร ได้ดั่งใจ

แม่ขวัญ : 

ลูก ผัว ก็ดื้อด้าน

แม่ขวัญ : 

เพื่อนบ้าน ก็ เฮี่ยสัด บันไร

ซ๊ฟูวันพุธ : อ้าว เธอ ฉันก็เพื่อบ้านเธอ ไช่ไหม เดี๊ยะๆๆ...

แม่ขวัญ : 

ขอโทษ ค่ะ หมายถึง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันน่ะค่ะ 

คุรุ อยู่คนละซอยกับหนูนี่คะ

ซ๊ฟูวันพุธ : เอ้อ แล้วไป...แหม ขามันเส้นยึด ขอยืดขาหน่อย

แม่ขวัญ : 

อุ้ย อย่าหันมาทางหนู  สิคะ ...

แม่ขวัญ : 

ก็ พลอย เณร และ เดช ลูกๆของ ดิฉันน่ะสิคะ 

ดื้อๆๆ ไม่รู้ ได้แบบใครมา

แม่ขวัญ : 

แนะนำ สั่ง สอน อะไร ก็ไม่ฟัง

แม่ขวัญ : 

บังคับ ขู่เข็ญ ก็ ต่อต้าน ประชดประชัน

แม่ขวัญ : 

ส่วน พ่อเขา พี่เกียรติ ก็ไม่ได้ดั่งใจ หนู เล๊ย

ซ๊ฟูวันพุธ : อะไร ที่เกียรติเขา ทำไม่ได้ดั่งใจ เธอ ล่ะ

แม่ขวัญ : 

หนูล่ะเบื่อ บ้านที่นี่ จัดๆ สุดๆ ค่ะ จะหาบ้านใหม่ ที่ สมบูรณ์กว่านี้ 

เพื่อนบ้านเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มากว่านี้ 

พี่เกียรติ ก็ หาเงินมาไม่พอซื้อใหม่เสียที

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว เพื่อนบ้านเธอล่ะ เป็นมลพิษ ยังไง

แม่ขวัญ : 

บ้านติดกันด้านขวา ก็เสียงดัง เดี๋ยวก็เพลง เดี๋ยวก็ทะเลาะกัน

แม่ขวัญ : 

บ้านที่ติดกันด้านซ้าย ก็ชอบจอดรถล้ำมา 

จนรถที่บ้านเรา จอดไม่ได้ และชอบนินทาว่าร้าย 

ดิฉัน และลูกๆ และพี่เกียรติ แบบให้ได้ยินด้วย

แม่ขวัญ : 

ส่วนบ้านตรงข้าม ก็คอยส่องบ้านดิฉัน 

และชอบมาอวดทับ เสมอๆ

แม่ขวัญ : 

มลพิษ ทั้งนั้นเลย

แม่ขวัญ : 

ดิฉันล่ะ ปวดหัวทุกวัน ตื่นมา ก็เจอแต่เรื่อง 

ที่ไม่สุนทรีย์ ในชีวิต

ซ๊ฟูวันพุธ : อื้อออออ.....

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วสมมุติว่า เธอย้ายบ้านจากที่นี่ ไปที่อื่น ...

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอจะแน่ใจอย่างไรว่า จะไม่เจอเพื่อนบ้าน มลพิษ ในที่ใหม่ อีก

แม่ขวัญ : 

อืมมม...ค่ะ ก็ไม่แน่ใจ หรอกค่ะ 

อาจจะไม่เจอก็ได้ นี่คะ

ซ๊ฟูวันพุธ : และถ้า เจอ ล่ะ เธอจะทำอย่างไร ต่อไป

แม่ขวัญ : 

มันสุดทน ก็ต้อง ไป ต่อว่า ชี้ถูกชี้ผิด 

ให้พวกเขาเข้าใจ นั่นแหละ ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ยังไง ล่ะ

แม่ขวัญ : ก็พูดบอกกล่าว ชี้ให้เข้าใจว่า อะไรควร ไม่ควร 

ที่คนปกติทำกัน ไม่ทำกัน อะไร ที่มีกฎหมาย กำหนด ห้ามละเมิด

แม่ขวัญ : 

คุยแล้ว ไม่สำเหนียก ก็ โต้ตอบกลับ แบบเดียวกัน

แม่ขวัญ : 

ประเด็นไหน ที่มีกฎหมาย ก็จะต้อง แจ้งความ 

ให้ตำรวจมาจัดการ ให้เข็ดหลาบ

แม่ขวัญ : 

ไช่ไหม คะ อย่าให้ แม่... สุดทนนะ

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม.... ก็ฟังดูว่าเข้าท่าดี นะ

แม่ขวัญ : 

หรือ คุรุ ให้เอาปืนไปยิงเลย ไหมคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : อ้าว...ถ้าเธออยากไป ตากอากาศ ที่ ห้องกง ก็เอาสิ

แม่ขวัญ : 

เอ้า ต้องไปต่างประเทศ ด้วยเหรอคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ไปไม่ไกลหรอก ที่ สน แถวบ้านเธอไง

แม่ขวัญ : 

อ้อ ห้องกรง..ก็ดีนะคะ นอนทั้งวัน ไม่ต้อง คิดอะไรมาก

ซ๊ฟูวันพุธ : ลองไหม เธอจะได้ไม่ต้อง ตกในทุกข์ ทุกวัน ทั้งวัน ดังเช่น ทุกวันนี้ไง

แม่ขวัญ : 

ไม่เอาหรอกค่ะ อยู่บ้าน มีทุกข์ ก็มีสุข ปะปน ดีอยู่แล้ว

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ทำไม เธอ ไม่ลองใช้ มาตรการ ที่แจงมา กับเพื่อนบ้าน ปัจจุบันล่ะ ลองทำดูหรือยัง

ซ๊ฟูวันพุธ : ฟังว่า เธอก็ รู้และเข้าใจ วิธีการ จัดการกับปัญหา ดีอยู่นี่

แม่ขวัญ : 

มีแค่ ไปทะเลาะ ตอบโต้ เมื่อทนไม่ไหว แหละค่ะ 

เรื่องมาตรการ แจ้งความ ยังไม่เคยทำ

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ผลตอบกลับ เป็นอย่างไร ล่ะ

แม่ขวัญ : 

บ้านซ้ายมือ ก็ หยุดๆไปบ้างค่ะ แล้วก็กลับมาอีก แต่เปลี่ยนคน 

อย่างบ้าน ขวามือ ไปทะเลาะเรื่องจอดรถล้ำ หลายรอบ ตอนนี้ ก็นานๆที แล้ว

แม่ขวัญ : 

ส่วน บ้านตรงข้าม ยังไม่เลิก ค่ะ เป็น สันดานมั๊งคะ 

เวลา ออกมาโชว์อวด ดิฉัน ก็ด่าลอยๆกลับไป

แม่ขวัญ : 

เขามีจุดเจ็บ เยอะค่ะ ก็เลย ด่าลอยๆเหน็บๆไป เวลา เวียนหน้าในบ้านเขา 

ออกมามาโชว์อวด

แม่ขวัญ : 

ตอนนี้ เหมือนจะหน้าบางลง ไปเยอะค่ะ 

หรือไม่มีแรงจะมาอวดก็ไม่รู้

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม...แล้ว

ซ๊ฟูวันพุธ : ดูว่า เธอก็ จัดการกับ ปัญหาได้ ดีนี่

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วจะคิดย้ายบ้านทำไมล่ะ

แม่ขวัญ : 

อ้าว หนูบอกว่า อยากย้ายบ้าน เหรอคะ เมื่อไร

แม่ขวัญ : 

อ๋อ ที่บอกว่า พี่เกียรติ ไม่มีเงินย้ายบ้านใหม่ น่ะหรอ

แม่ขวัญ : 

มัน...ก็แค่..บางทีก็อยากย้าย ชีวิตที่ก้าวหน้า 

มันก็ต้องย้าย ไปที่ใหม่บ้าง ไม่ใช่เหรอคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : เพื่อ ไปพบกับ ปัญหาเดิม ในที่ใหม่ น่ะหรือ เธอไม่เหนื่อย หรือ

แม่ขวัญ : 

อืม ที่ไหม่ อาจไม่ต้องพบปัญหาพวกนี้ ก็ได้มั่งคะ 

แต่ถ้าเจออีก มันก็เหนื่อยอยู่นะคะ

แม่ขวัญ : 

งั้น เรื่อง ย้ายบ้านใหม่ พักใว้ก่อน นะคะ

แม่ขวัญ : 

ช่วงนี้ เศรษฐกิจไม่ดี ต้องประหยัด นะคะ 

คุรุ อย่าใช้เงินเปลือง มันหาไม่ได้ง่ายๆนะคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : บอกตัวเอง เถอะ..

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอยังไม่ได้ เล่า บ้านขวามือเลย ว่าจัดการ อย่างไร

แม่ขวัญ : 

อ้าว นี่ คุรุ ชอบรู้เรื่อง ชาวบ้าน ตั้งแต่เมื่อไหร่ คะ

ซ๊ฟูวันพุธ : โอเค ตอนนี้ ขาฉันเป็น ตะคริว 2 ข้างเลย ขอยืดเท้าหน่อย นะ

แม่ขวัญ : 

คุรุ ขา ท่านเป็นเพื่อน พ่อดิฉันเลย นะคะ อย่างเอา ของศักดิ์สิทธิ์ มาชี้หนู สิคะ

แม่ขวัญ : 

หนู ก็แค่ล้อเล่น

แม่ขวัญ : 

คือ เพื่อนบ้านทางขวามือ ก็คล้ายๆ ที่บ้านดิฉัน แหละค่ะ 

เป็นครอบครัวเดี่ยว ลูก3 เหมือนกัน

แม่ขวัญ : 

อายุลูกเขา ก็ไล่ กันกับลูกดิฉัน

แม่ขวัญ : 

พึ่งย้ายมาอยู่ ซื้อบ้านต่อจาก เจ้าของคนเก่า

แม่ขวัญ : 

เขาก็ชอบอยู่เงียบๆ เลยไม่ได้สุงสิงกัน

แม่ขวัญ : 

เขาก็ไม่ได้ มีปฏิกิริยา คุกคาม หยาบคาย อะไร

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม....

แม่ขวัญ : สังเกตดูแล้ว พี่เกียรติ ก็บอกว่า บ้านเราก็เป็น เสียงดัง บ่อยครั้ง จะเป็นดิฉันที่ โวยวาย

แม่ขวัญ : ดิฉัน ก็พอเข้าใจ ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....

ซ๊ฟูวันพุธ : การ ทะเลาะกัน หากใช้อย่าง พอเหมาะสม มันก็เหมือนการ ส่งสาสน์ ให้ต่างฝ่าย เข้าใจกันได้ แล้วไช่ไหม

แม่ขวัญ : 

ก็ไม่มีทางอื่น นี่คะ เพราะแต่ละบ้าน ต่างมีภูมิหลังต่างกัน

แม่ขวัญ : 

และ ไม่มีเหตุต้อง มาสมาคมกัน มันก็ต้องใช้ วิธีนี้ แหละ ค่ะ

แม่ขวัญ : 

สังคมเมือง ไม่ได้อยู่ สังคมบ้านนอก 

ต้องรวมกันใช้แรงงาน ร่วมกันนี่ คะ

แม่ขวัญ : 

คุรุ ไม่เข้าใจ หรือหรือคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : นี่เธอ ที่มานี่น่ะ จะมาเทศน์ ให้ฉันฟัง งั๊นหรือ

แม่ขวัญ : 

มาหาเพื่อนระบาย น่ะค่ะ อย่างอลลลเลยนะคะ

แม่ขวัญ : 

ท่านก็เหมือนพ่อดิฉัน พ่อไม่อยู่แล้ว 

ไม่มีผู้ใหญ่ คอยแนะนำ ก็มีท่าน นี่แหละค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ปัญหา เรื่องลูกๆ ล่ะ

แม่ขวัญ : 

พวกมัน ไม่เข้าใจเลยค่ะว่า แม่เจตนาดี ที่ สั่งสอน อบรม บ่ม ข่มขู่ 

แม่ขวัญ : 

แม๊ ตอบโต้ทุกเม็ด เลยค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : คำแนะนำ ของพ่อแม่ บางเรื่อง มันก็อาจไม่เข้ากับ ยุคสมัย บริบท ที่เปลี่ยนไป

ซ๊ฟูวันพุธ : มันอาจเป็น ข้อแนะนำที่ได้ผล ในเวลาของเธอ แต่ ในบริบทของลูก มันอาจไม่ได้ผล

แม่ขวัญ : 

มันเป็น ภาระ ของ พ่อแม่ 

ในสถานะผู้ปกครองนี่คะ

แม่ขวัญ : 

มีอะไร ก็ต้อง ชี้นำ

แม่ขวัญ : 

ลูกมาปรึกษา ปัญหา ก็ต้อง แนะนำ วิธี

ซ๊ฟูวันพุธ : หากเขานำไปปฏิบัติแล้ว มันไม่ได้ผล เธอจะทำอย่างไร

แม่ขวัญ : 

ปัญหาใคร ปัญหาเขา ก็ต้อง ให้เขา 

หาทางจัดการ ที่หน้างาน เองแหละค่ะ

แม่ขวัญ : 

ดิฉัน ก็เข้าใจ ว่า สิ่งที่เราสอน 

บางเรื่อง มันก็ใช้ไม่ได้ กับสถานการณ์ปัจจุบัน

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ทำไม ไม่ใช้วิธีการ สั่งสอน แบบอื่นล่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ :  แทนที่จะใช้วิธี แบบ ทหาร

ซ๊ฟูวันพุธ : มาใช้วิธี แบบ โค็ช

ซ๊ฟูวันพุธ : ดู ลูกๆของเธอ ก็ไม่ใช่ว่า จะคิดเองไม่เป็น

ซ๊ฟูวันพุธ : เกียรติ พ่อเขา ก็พยายาม พร่ำสอน ลูก แบบ โค็ช

ซ๊ฟูวันพุธ : ลูกเธอ แม้จะดูว่าดื้อ แต่ว่า สุดท้าย พวกเขาก็ฟังนะ

แม่ขวัญ : 

ดิฉัน ก็จำวิธี มาจากที่ถูกสอนตอนเด็กๆ แหละค่ะ

แม่ขวัญ : 

ดิฉัน ก็ไม่แน่ใจว่า วิธีไหนกันแน่ ที่จะสัมฤิทธิ์ผล

แม่ขวัญ : 

วิธีที่ พ่อเขาสอน มันไม่ทันใจนี่คะ

แม่ขวัญ : 

วิธีของหนู สั่ง ดุ ตวามด ตะคอก ข่อมขู่ พวกเขาก็ทำทันที

แม่ขวัญ : 

ทันใจดีค่ะ

แม่ขวัญ : 

ใช้ได้ดี ตอนพวกเขา เด็กกว่านี้

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วววว...

แม่ขวัญ : 

ตอนนี้ โตๆขึ้นๆ ก็เหมือนว่า หูจะตึงขึ้นกันทุกคนเลย

แม่ขวัญ : 

โดยเฉพาะ พี่สาวคนโต

ซ๊ฟูวันพุธ : ยังไงล่ะ

แม่ขวัญ : 

เดี๋ยวนี้ พ่อเขา สั่ง หรือ แนะนำ อะไรๆ 

ก็ดูว่า ลูกๆจะฟังพ่อมากกว่า ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วถึงเวลาที่ เธอ จะเปลี่ยน วิธีการสั่งสอน หรือยัง

ซ๊ฟูวันพุธ : เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน วิธีการ ย่อมจำเป็น ต้องปรับ ให้เหมาะสม

แม่ขวัญ : 

ทะเลาะกับ ลูก นี่เหนื่อยใจจริงๆ นะคะ

แม่ขวัญ : 

เมื่อก่อน เอาแต่ฟังเงียบๆ

แม่ขวัญ : 

เดี๋ยวนี้ ทะเลาะแว้งกลับ มาแล้วค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : เขาก็พยายาม สื่อสาร กลับยังไงเล่า

ซ๊ฟูวันพุธ : สื่อสาร 2 ทาง

ซ๊ฟูวันพุธ : ด้วยการทะเลาะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ถ้าเธอไม่ทำ พวกเขาก็ไม่น่าจะทำ ไช่ไหม

แม่ขวัญ : 

คุรุขา อย่าหาเรื่อง ทะเลาะกับเด็กๆนะคะ 

สู้แรงเขาไม่ไหว หรอกค่ะ

แม่ขวัญ : 

เดี๋ยว เจอเด็กตื๊บ.....

ซ๊ฟูวันพุธ : โอ๊ย ตะคริว กินขา อีกแล้ว

แม่ขวัญ : 

ไปนะคะ อย่าลืมทาน กล้วยฉาบ นะคะ

<จบ>