พ่อเกียรติ : สวัสดีครับ ท่านคุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : อ้อ คุณเกียรติ มาสิ นั่งจิบกาแฟ กันก่อน
พ่อเกียรติ : ขอบพระคุณครับ ท่าน คุรุ
พ่อเกียรติ : ยัยอ่อน บอกผมว่า ท่าน คุรุ อยากพบผม หรือครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : ใช่...
ซ๊ฟูวันพุธ : เสียใจด้วยนะ ที่ภรรยาคุณเกียรติ เสียแล้ว
พ่อเกียรติ : ขอบพระคุณครับ ท่าน
พ่อเกียรติ : เขานอนเจ็บ อยู่ 3 ปี กลับมาเกือบปกติ ได้หลายครั้ง ก่อนวาระสุดท้าย
พ่อเกียรติ : เขาก็ใจสู้ ครับ ท่าน คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : ภรรยาคุณเกียรติ เขาเข้มแข็งมาก มีวินัยส่วนตนที่ดี รักลูก และอดออมเก่ง ลงทุนก็เก่ง
ซ๊ฟูวันพุธ : นี่ ยังเคย จะมาขอซื้อ บ้านฉันเลย ตอนที่ฉันเปรยๆว่า จะย้าย
พ่อเกียรติ : ครับ ท่าน คุรุ ผมก็ได้เขานี่แหละ ที่ดูแล ลูก บ้าน และเป็นเหมือน รปภ ด้วย ฮ่ะๆ
พ่อเกียรติ : ตอนนี้ เขาก็ไปดีแล้ว ไม่ต้องทรมาน กับโรคร้าย แล้ว
ซ๊ฟูวันพุธ : อืม...ต่อไป ฉัน ไม่ได้กินแกง ฝีมือเขาแล้ว
พ่อเกียรติ : ฮ่ะๆ อร่อยไหมครับ เขาเป็น เจ้าแม่อาหารฟิวชั่นเลย
พ่อเกียรติ : นี่ ยัยอ่อน ก็ได้ดีเอ็นเอ แม่เขามาด้วย
ซ๊ฟูวันพุธ : พวกเขาได้มาน่ะ จากคุณหรอก คุณเกียรติ
ซ๊ฟูวันพุธ : หากคุณเป็น คนเคร่งครัด ในเรื่องต่างๆ เขาคงต้อง ทำตามแบบแผนเดิมเป๊ะๆ
พ่อเกียรติ : อ้อ ครับ ท่านคุรุ แล้ว มันเป็นสิ่งดีไหมครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว คุณเกียรติ รู้สึกว่า มันดี ไหมล่ะ
พ่อเกียรติ : ผมเอง ไม่ใช่คนเคร่งครัด ในกฎอะไรๆ มากมายนักครับ ในเรื่องที่ ไม่ใช่ สาระสำคัญ
ซ๊ฟูวันพุธ : แกง ของแฟนคุณเกียรติ น่ะ มันไม่ได้เหมือน แกงปกติ ที่ขายทั่วไป รสชาติ นัวๆ ฉันก็กินได้หมดแหละ
พ่อเกียรติ : ครับ ท่าน คุรุ ทุกมื้อๆ ที่บ้าน เหมือนการ ผจญภัยใหม่ๆ เสมอ ครับ
พ่อเกียรติ : ฮ่ะๆๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว สถานการณ์ ที่บ้าน คุณเกียรติ เป็นอย่างไร ล่ะ
พ่อเกียรติ : ผมต้อง ดูแล ยัยนิ่ม ลูกคนกลาง ด้วยพิการทางสติปัญญา เต็มเวลา
พ่อเกียรติ : เล็ก ลูกชายคนสุดท้อง ก็ช่วยงานบ้าน และออกไปซื้อข้าวของกับ พี่สาว ยัยอ่อน
พ่อเกียรติ : ยัยอ่อน ลูกสาวคนโต ก็ช่วยงานบ้าน และอีกไม่นานก็ เรียนจบแล้ว
พ่อเกียรติ : ไม่นานก็ หางานทำ ช่วยแบ่งเบาที่บ้าน
พ่อเกียรติ : ผมเอง ก็ ทำหนังสือ ขายออนไลน์ เหมือนเดิมครับ
พ่อเกียรติ : ถูกรถชน พิการตั้งแต่เรียนจบ ปวช เดินเหินไม่สะดวก
พ่อเกียรติ : ยิ่งแก่ ก็ยิ่ง แรงลด เลยต้องหา อาชีพที่เหมาะกับ สังขาร ตัวเอง
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม.....
พ่อเกียรติ : ก็ไม่รู้ว่า จะเดินต่อได้ถึงไหน
ซ๊ฟูวันพุธ : หืมมมม.....
ซ๊ฟูวันพุธ : มีร้านเดียวในประเทศ ที่ขายหนังสือเฉพาะด้านนี้ ยังกังวลอะไร ล่ะ
พ่อเกียรติ : มันเป็น หนังสือ เฉพาะด้าน น่ะครับ กลุ่มตลาด ไม่ใหญ่
พ่อเกียรติ : เดือนๆหนึ่งๆ ยอดเข้า มากบ้าง น้อยบ้าง ไม่แน่นอน
ซ๊ฟูวันพุธ : ก็ยังเลี้ยงมาได้ ทั้งครอบครัว เกินอายุ ยัยอ่อน อีก ไม่ใช่รึ
พ่อเกียรติ : เมื่อ 2 วันก่อน พวกเด็กๆ ก็มานั่งหน้าวิตก ว่าจะเดินหน้าอย่างไร
พ่อเกียรติ : ผมก็บอกว่า ในบ้าน ที่เปลี่ยนไป ตอนนี้ มีเพียง แม่ที่ไปสบายแล้ว
พ่อเกียรติ : อย่างอื่น ยังคงเดิม
พ่อเกียรติ : วัตรปฏิบัติใดๆ ยัง คงเดิม
พ่อเกียรติ : จะมีต้องปรับปรุง คือ บทบาท ความรับผิดชอบ และภาระ ของ อ่อน และเล็ก
พ่อเกียรติ : ที่เพิ่มขึ้น
พ่อเกียรติ : ตามเรี่ยวแรง ของพ่อที่อ่อนลง
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมม..
ซ๊ฟูวันพุธ : เด็กๆ ก็น่าจะเข้าใจ และปรับตัวได้
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ อาจต้องใช้เวลา สักระยะ
พ่อเกียรติ : ตลอดเวลา ผมพยายาม สอนเด็กๆ ให้เขา คิด ทำ ด้วยตัวเอง อย่าคอยรักคำสั่ง
พ่อเกียรติ : ซึ่งวิธีการเลี้ยงของผม มันขัดกับแม่เขา
พ่อเกียรติ : แม่เขา ชอบสั่งให้ทำตามใจเขา และบ่นๆๆ เวลาไม่ได้ดั่งใจ
พ่อเกียรติ : วิธีนี้ อาจใช้ได้ ตอนพวกเด็กๆ ยังเล็ก
พ่อเกียรติ : พอโตขึ้น วิธีการ ก็ต้องเปลี่ยน เพื่อให้เขา สามารถจัดการกับตัวเองได้
พ่อเกียรติ : ไม่เช่นนั้น ก็จะหย่อน เมื่อไม่สั่ง หรือทำไปแกนๆ ไม่ใส่ใจ ด้วยถูกบังคับ
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....
ซ๊ฟูวันพุธ : ก็ดูว่าน่าจะดีนี่
พ่อเกียรติ : เหลือก็แต่ ยัยนิ่ม ที่ต้องเลี้ยงประคอง ด้วยช่วยตัวเอง ไม่ได้
พ่อเกียรติ : ผมจึงขอร้อง ให้ อ่อน และเล็ก มาคอยช่วย และอยู่กับนิ่มบ้าง เพื่อคลายเหงา
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....
พ่อเกียรติ : ใจจริง ผมอยาก เป็นแทน ภรรยาผม สลับกัน
พ่อเกียรติ : ผมเต็มใจ นะครับ
พ่อเกียรติ : ให้เธออยู่ต่อ และผมไปแทน
พ่อเกียรติ : เพราะว่า สภาพของผม น่าจะอยู่ไม่นาน
พ่อเกียรติ : แต่ ไหง ยังอยู่ ก็ไม่เข้าใจ
ซ๊ฟูวันพุธ : คุณเกียรติ ไม่คิด หรือว่า เด็กๆ เค้าอาจเลือก คุณ แทนที่จะเป็น แม่เขา
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : ลิขิต แห่งชีวิต เป็นเรื่อง ที่ยังไม่มีใคร เข้าใจจริงๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : วิทยาศาสตร์ พึ่งเข้าใจ กายภาพมนุษย์ เพียงน้อยนิดเท่านั้น
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : เรื่อง ลิขิตแห่งชีวิต ยังไม่ได้เริ่มค้นพบ อะไร กันเลย
ซ๊ฟูวันพุธ : ความรู้ นั้น ต้องอาศัย มนุษย์ที่พิเศษ เพื่อ ค้นพบมัน
ซ๊ฟูวันพุธ : และถ่ายทอด สู่วงกว้าง
พ่อเกียรติ : ครับ ท่าน คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : คุณเกียรติ อาจถูกเลือก ให้ทำหน้าที่นั้น
ซ๊ฟูวันพุธ : เป็นผู้ค้นหา ความรู้ใหม่ๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : และเผยแพร่
พ่อเกียรติ : สาธุ กราบของพระคุณท่าน คุรุ ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : นี่ คุณเกียรติ เอง อายุอานาม ก็พึ่งผ่านวัยครึ่งชีวิต มานิดหน่อย
ซ๊ฟูวันพุธ : ถามหน่อย ภรรยาเสียไปแล้ว ชีวิตที่เหลือ คิดจะหา คู่ใจใหม่ไหม
พ่อเกียรติ : โอ่ยยย...จะมีเวลาที่ไหน ล่ะครับ
พ่อเกียรติ : อยู่เฝ้า ยัยนิ่ม ทั้งวันทุกวัน ก็เหนื่อยแล้ว
พ่อเกียรติ : ไหนจะต้องคอย เฝ้าติดตาม อบรม สั่งสอน ยันนิ่ม และนายเล็ก อีก
พ่อเกียรติ : ทำการอาชีพ หารายได้เลี้ยงที่บ้านอีก
พ่อเกียรติ : วันหนึ่งก็หมดแล้ว ครับ
พ่อเกียรติ : เดือนๆหนึ่งๆ ผมออกจากบ้าน สัก 1-2 วันเอง มั๊ง
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ไม่เบื่อรึ
พ่อเกียรติ : ไม่เลยครับ
พ่อเกียรติ : ผมอายุมากแล้ว สังขารก็อ่อนแรง
พ่อเกียรติ : ที่สำคัญ คือ ผมจะไปไหน ล่ะครับ คนที่ผมรัก และที่เขารักผม อยู่ที่บ้านกันครบ
พ่อเกียรติ : ผมไม่ต้อง ไปหาที่ไหนแล้ว
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม....
พ่อเกียรติ : ก่อนหน้า มีมีภรรยา และลูกๆ ผมทำงานที่ต้องเดินทางไปเรื่อย
พ่อเกียรติ : ไปทำงาน แล้วก็มองหา คนรัก ก็ทำได้ เพราะยังหาไม่พบ
พ่อเกียรติ : ครั้น พบแล้ว มีลูก ก็เดินทาง เพื่อพาลูกๆไปเปิดโลก
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....
พ่อเกียรติ : จากนั้น การเดินทาง ก็เหมือน ลดความสำคัญลง
พ่อเกียรติ : อยู่บ้าน ที่ล้อมรอบด้วย คนที่เรารัก และพวกเขารักเรา ชีวิตก็ จบบริบูรณ์ แล้วครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ถ้า คุณเกียรติ ไม่มี ยัยนิ่ม ล่ะ
ซ๊ฟูวันพุธ : ที่ต้องคอยดูแล 24 ชั่วโมง
ซ๊ฟูวันพุธ : วิถีชีวิต จะเปลี่ยนแปลงไปไหม
พ่อเกียรติ : ไม่รู้สิครับ
พ่อเกียรติ : ถ้าลองคิดดู
พ่อเกียรติ : ผมอาจจะหา สมาชิกใหม่ เข้ามาแทรก ก็ได้นะครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว วิถีชีวิต ที่เป็นอยู่ จะเปลี่ยนไปไหม
พ่อเกียรติ : แน่นอน ว่า เปลี่ยนครับ แต่จะเป็นอย่างไร ก็ไม่รู้ได้ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : ฉัน ไม่เคยได้ยิน คุณเกียรติ บ่นเลย ว่า มียัยนิ่ม เหมือนมีกรรม
ซ๊ฟูวันพุธ : ทั้งที่ หากในทัศนะคนอื่น มีลูกที่ช่วยตัวเองไม่ได้ นี่ เหมือนมีกรรมหนัก
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
พ่อเกียรติ : คือ ในทัศนะผม ไม่ว่าลูกเรา จะเป็นอย่างไร
พ่อเกียรติ : พ่อแม่ ต้อง มี ความรับผิดชอบ เต็ม ในการดำเนินตามบทบาท การเป็น พ่อแม่
พ่อเกียรติ : แม่ของนิ่มเอง ตอนยังอยู่ เธอก็เช่นกัน อาจสงสารลูก ที่เกิดมาไม่ปกติ
พ่อเกียรติ : และกังวล เมื่อยามที่เขาจากไป ว่า ลูกจะมีใครมาดูต่อ
พ่อเกียรติ : ผมคิดว่า ไม่มีใครเลือกเกิดได้ แม้แต่ตัวเราเอง
พ่อเกียรติ : หากทุกคนเลือกได้ นิ่มเอง ก็คงไม่เลืิอก มาเป็นเช่นนี้
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....
พ่อเกียรติ : เมื่อ ต้องมาพบกัน ในสภาพเช่นนี้ มันก็คือ ต้องพากันรอดไป
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม...
ซ๊ฟูวันพุธ : สรุปว่า ยัยนิ่ม ก็ไม่ใด้ ทำให้คุณเดือดร้อน
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : ยัยอ่อน และนายเล็ก ก็ไม่ได้ทำให้คุณร้อนใจ
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
พ่อเกียรติ : และผม ก็มีเวลาทำอาชีพ ของผม ได้อย่างไร้กังวล
ซ๊ฟูวันพุธ : คุณเกียรติ รักงานอาชีพ ที่ทำอยู่ไหม
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
พ่อเกียรติ : ผมเลือกเฟ้น มาโดยรอบคอบแล้ว
พ่อเกียรติ : และผมก็ทำด้วยความรัก
พ่อเกียรติ : จริงอยู่ ความเบื่อ มักเป็นมาร ที่เวียนเข้ามาบ้าง
พ่อเกียรติ : ทว่า โดยรวม ผมก็รักงานอาชีพของผม ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : ถ้าคุณเกียรติ มีสภาพร่างกาย ที่ปกติ บริบูรณ์ ไม่เป็นเช่นทุกวันนี้
ซ๊ฟูวันพุธ : คุณเกียรติ ยังจะทำอาชีพ ที่ทำอยู่นี้ไหม
พ่อเกียรติ : งานเลือกคน คนเลือกงาน
พ่อเกียรติ : คนเลือกงาน ที่เขาจะทำได้ดีที่สุด
พ่อเกียรติ : งานเลือกคน ที่คนนั้นเหมาะสมกับงานที่สุด
พ่อเกียรติ : หากผมมีสุขภาพกายบริบูรณ์ มันย่อมต้องมีงานที่เหมาะสมกับผม ที่ผมจะเลือกมัน และมันเลือกผม น่ะครับ
พ่อเกียรติ : แต่ตอนนี้ มีแต่งานนี้ แหละครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : คุณเกียรติ เห็นคุณค่า ของ งานอาชีพที่ตนเอง รับภาระอยู่ อย่างไร ล่ะ
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
พ่อเกียรติ : มันเป็นงาน ที่ตรงจริตของผม
พ่อเกียรติ : ผมทำด้วยความสุขใจ
พ่อเกียรติ : รายได้ มีเข้ามา ซึ่งก็ต้องลุ้น ไม่ต่างจาก อาชีพใดๆ
พ่อเกียรติ : และผมได้อยู่กับ คนที่ผมรัก และเขาก็รักผม
พ่อเกียรติ : ความรู้ที่ผมค้นพบ เป็นประโยชน์ ต่อองค์กร สังคม และประเทศโดยรวม
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม.....
พ่อเกียรติ : และที่ผม ภูมิใจ มาก คือ
พ่อเกียรติ : ยัยนิ่ม และนายเล็ก ก็ได้ ดีเอ็นเอ ผมไปมากเหมือนกัน ครับ ท่านคุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม...
ซ๊ฟูวันพุธ : การมองโลก ในแง่ดี ของ คุณเกียรติ ทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นมากนะ
พ่อเกียรติ : ครับ ท่านคุรุ
พ่อเกียรติ : คนเรา จำเป็นต้อง มองเห็น คุณค่าของตัวเอง และสิ่งที่ทำ ให้ได้เองก่อน
พ่อเกียรติ : อย่าให้ใคร มาตัดสินเรา จากที่เขาเป็น
พ่อเกียรติ : เพราะ เราจะแย่ไปหมด
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม....
ซ๊ฟูวันพุธ : พอดี มีกล้วยหลายเครือ ตัดลงมาพร้อมกัน
ซ๊ฟูวันพุธ : ยัยนิ่ม แบกไปเองไม่ไหว
ซ๊ฟูวันพุธ : จึงขอให้ คุณเกียรติ มาขน ทางผ่านพอดี ฝากให้ แม่ขวัญ ด้วยนะ