อ้ายซาก : มีของเก่า...เอามาขาย...มีของเก่า...เอามาขาย
อ้ายซาก : สวัสดีครับ ลุงคุรุ รอบนี้ มีของเก่า มาขาย หรือจะแลกไข่ ไหมครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : อือ...ไม่มี...มีแต่กล้วยเหลือกิน มาแบ่งเอาไป...
อ้ายซาก : โอ้โฮ ยกเครือเลยหรือครับ คุรุ...
ซ๊ฟูวันพุธ : เอ้อ..เอาไป มันจะสุกแล้ว งอมมากไป จะกินไม่ทัน
อ้ายซาก : ไม่มีปัญหาๆ ที่บ้านผม มีกองกำลัง คอยจัดการ อยู่ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : อือ..มีคนขายของเยอะไหมเล่า
อ้ายซาก : เพียบครับ เยอะจน รับซื้อไม่ไหว เลยให้ราคาถูกหน่อย ตอนนี้ ลานรับซื้อ ก็กดราคา
ซ๊ฟูวันพุธ : ทำไงได้ ช่วงนี้ เศรษฐกิจไม่ดี หากินก็ยาก ของเก่า คนก็แย่งกันเก็บ เปลี่ยนเป็นเงินได้ มากน้อย ก็ยังดี
อ้ายซาก : แต่คนขาย นี่สิครับ ไม่เข้าใจ พอให้ถูกกว่า ครั้งก่อน ก็ เคือง ประชดผม ว่ากด ราคา ขนาดคนขายประจำ ยังเคืองกัน
ซ๊ฟูวันพุธ : อื้อ...
อ้ายซาก : วันก่อน เจ๊แจ๋น ที่ปากซอยนี้ ก็ยังว่า ประชดว่า พวกซื้อของเก่า ขี้โกง
อ้ายซาก : เฮ้อ หากิน อะไรๆ เป็น พ่อค้าแม่ค้า มักถูกเหยียด ร่ำไป
ซ๊ฟูวันพุธ : ทัศนะคติของคนเรา ต่างมี และต่างกัน อยู่บ้านเดียวกัน ยังไม่ตรงกันทุกคนเลย...
อ้ายซาก : ครับ...
อ้ายซาก : คนอื่นเหยียด ก็พอว่า เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ได้
อ้ายซาก : บ้านเดียวกัน นี่สิครับ ได้ฟังแล้ว มันช้ำในใจเรา
ซ๊ฟูวันพุธ : อ้อ ใครทำให้ พ่อช้ำใจ ล่ะ...หือ...
อ้ายซาก : ก็ลูกบังเกิดเกล้า นั่นแหละ
อ้ายซาก : เพื่อนๆเขา รู้ว่า มีพ่อเป็นคนรับซื้อของเก่า เลยเรียกมัน ว่า นายขยะ
อ้ายซาก : กลับมา ร้องให้ รำพันว่า ใจคอผม จะให้ ลูกเป็น นายขยะด้วย หรือไง
อ้ายซาก : ตัวเอง เป็นซาก คนเดียวไม่ได้
อ้ายซาก : เขาอายเพื่อน
ซ๊ฟูวันพุธ : อ้อ..เอ้อ..ซาก..นายซาก....มาจาก....
อ้ายซาก : ก็พ่อผมน่ะสิครับ ตั้งซื่อว่า สิ้นซาก เจตนาดีว่า ให้ ชนะใครๆแบบสิ้นซาก
อ้ายซาก : ไปๆมาๆ พ่อก็เรียกเหลือแค่ ซาก
อ้ายซาก : เอ้า ซาก ก็ซาก
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วทำไม ไม่เปลี่ยนชื่อเล่า ....
อ้ายซาก : ก็มันเป็นชื่อ ที่พ่อแม่ตั้ง เป็นมงคลสูงสุด ผมก็ไม่กล้าเปลี่ยน นิ่ครับ
อ้ายซาก : ก็ได้แต่ ข่มใจ หาพระเครื่องราง มาแขวนเต็มรถ เพื่อเป็นมงคล
ซ๊ฟูวันพุธ : โอ้โฆ นี่จะบังกระจกรถ มองไม่เห็นทางแล้วนี่ ครั้งก่อน ยังไม่เยอะเท่านี้เลย นี่นา
อ้ายซาก : ครับ ขนมาลงอีก ก็ตอน ฟังลูกมันบ่น เรื่องนายขยะ นี่แหละ
อ้ายซาก : กะจะ ให้รวย จะได้เลิก รับซื้อของเก่า ขยะพวกนี้ เสียที
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ทำไม ไม่หาอย่างอื่นทำเล่า หากทุกข์ใจ ในอาชีพที่ทำอยู่
อ้ายซาก : อู้หู คุรุ ไม่รู้อะไร กำไรพองามทีเดียว
อ้ายซาก : ขายข้าวขายแกง ยังต้องลุ้นว่า ขายหมดไหม
อ้ายซาก : รับซื้อของเก่า ไปขายต่อ เหมาะๆดีๆ บางตัวตลาดต้องการ ราคาก็พุ่ง ปรู๊ดๆ เลยนา
อ้ายซาก : อุ๊ย บอกความลับเสียแล้ว
ซ๊ฟูวันพุธ : อื้อ...
อ้ายซาก : แต่ก็เหมือน อาชีพที่ถูกสาป อ่ะครับ
อ้ายซาก : ทำไป ก็ทุกข์ใจ ไป
อ้ายซาก : กลับบ้าน เจอหน้าลูก มันก็ไม่กล้า สบตาเรา
อ้ายซาก : ทุกข์ ครับ ทุกข์ ได้แต่ข่มใจ
ซ๊ฟูวันพุธ : อือ..."อย่าให้ความหมาย กับสิ่งใด จนเรา ใช้การไม่ได้" เลยนะนายซาก
อ้ายซาก : ครับคุรุ อย่าไงนะครับ
อ้ายซาก : ผมไม่เข้าใจ
อ้ายซาก : คือ อะไร ไม่มีความหมาย นะครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : ฉันบอกว่า "อย่าให้ความหมาย กับสิ่งใด จนเรา ใช้การไม่ได้"...
ซ๊ฟูวันพุธ : มีความหมายว่า อย่าใส่ใจ กับคำใดๆ หรือลางใดๆ จนมันมาขัดขวางเรา ให้ทำอะไรไม่ได้
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : คนที่คิด วลี นี้ และกล่าว มีแนวคิดว่า ชีวิตนี้ ได้เกิดมาแล้ว ไม่รู้ว่า ชีวิตหน้ามีหรือไม่
ซ๊ฟูวันพุธ : ดังนั้น จงอยู่ โดย ใจมีความสุข กับชีวิต ที่ได้รับโอกาส ให้เกิดมา
ซ๊ฟูวันพุธ : อย่าได้ ใช้เวลาที่มี จมอยู่ในทุกข์ ทุกข์จากใจของตนเอง ที่คำนึง แต่อะไร ที่ทำให้เกิดทุกข์
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : ผม ข่มใจ ได้ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : การข่มใจ ไม่เหมือนกับกับ การไม่เอามาคิด
ซ๊ฟูวันพุธ : การข่มใจ มันก็เหมือน เอาหินมาแบกบนบ่า
ซ๊ฟูวันพุธ : รู้ว่าหนัก แต่ยังแบกรับไหว
ซ๊ฟูวันพุธ : เดินๆไป มีหินก้อนใหม่ มาวางบนบ่าเพิ่ม แบกไหวก็แบก
ซ๊ฟูวันพุธ : มีหิน ใหม่มาเพิ่มๆๆ สักวันเราก็จะหมดแรงแบกเดิน
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : ผม ยังไหว
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วถ้า ถึงวันหนึ่ง ที่ไม่ไหวล่ะ ซาก..
อ้ายซาก : ผมก็ เมา ตื่นมา ก็ลืมๆไปหน่อย แล้ว เดินต่อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : ผมมีวงเหล้า ประจำ นั่งปรับทุกข์กัน บ่อยๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม...
ซ๊ฟูวันพุธ : เป็นการ หาสุข ส่วนตัว ชั่วระยะ
อ้ายซาก : ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : หายเมา แล้ว หินบนบ่า หายไปไหม
อ้ายซาก : ก็ลืมๆมัน สักระยะ น่าครับ
อ้ายซาก : ที่จริง มันก็ยังอยู่ น่ะครับ แค่หลบลืมๆไป สักพัก
ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วถ้า เราไม่เอา คำคน ที่ทำให้เจ็บมาใส่ใจล่ะ
ซ๊ฟูวันพุธ : อย่าให้ความหมาย คือ ไม่เอาคำนั้น ที่คนยัดเยียดเรา ใส่ความหมายด้านลบ ให้กับเรา
ซ๊ฟูวันพุธ : หรือ การมองหา สิ่งดี ในสิ่งที่เขายัดเยียดว่าแย่ ให้กับเรา
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : มัน ยังไงนะครับ
อ้ายซาก : แบบ ทำหูทวนลง หรือ ครับ
อ้ายซาก : เมียผม ก็บอกว่า เวลาใคร พูดเหยียด ก็ให้ ฮำเสียงในคอ เพื่อ กลบเสียง ไม่ต้องได้ยิน
อ้ายซาก : เหมือนกันไหม ครับ ไม้ให้ความหมาย ไม่ต้องได้ยิน
ซ๊ฟูวันพุธ : นายเคยทำ แบบที่เมียนาย แนะนำไหมล่ะ
อ้ายซาก : เคยครับ
อ้ายซาก : แต่ คนพูดเหยียด พูดจบแล้ว ได้ยินแล้ว ฮำไป เขาก็ไม่ได้พูดต่อแล้ว เลยฮำเก้อไป ครับ
อ้ายซาก : หินก้อนนั้น มาวางบนไหล่ แล้ว
ซ๊ฟูวันพุธ : การฮำแบบที่เมียนาย แนะนำ มันก็ใช้ได้ เมื่อเขาบ่น ซึ่งพูดนาน
ซ๊ฟูวันพุธ : การฮำ เพื่อกลบเสียงนั้น ที่มาเข้าหู
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : การไม่ให้ความหมาย คือ การไม่เอามาใส่ใจ หรือมองในแง่ดี ที่มันมี
ซ๊ฟูวันพุธ : เช่น ลูกบอกว่า อายเพื่อน ที่พ่อทำอาชีพ รับซื้อขยะ
ซ๊ฟูวันพุธ : นายก็คิด ในแง่ดีว่า "เฮ้ย นี่มัน กำไรงามมากๆเลยนะ อาชีพของเศรษฐีพันล้านเลยนะ ไม่เป็นไร ลูกจะเข้าใจสักวัน"
อ้ายซาก : ฮื่อๆ ใช่ครับ คุรุ อาชีพทำเงิน สบาย และเป็นเศรษฐี ได้ง่ายๆเลยนา
ซ๊ฟูวันพุธ : และที่ยัยแจ๋น ค่อนขอดว่า นายขี้โกง
ซ๊ฟูวันพุธ : นายก็คิดว่า มันเป็นอุปสงค์อุปทาน ไง การตลาด แจ๋น ไม่รู้เรื่องหรือ
อ้ายซาก : อ้อ ฮ่าๆๆๆ จริงๆ ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : คือ ให้คิดในแง่ดี ทุกคำพูด ที่คนพูดออกมา มีเจตนา ให้เราเกิดทุกข์ใจ
ซ๊ฟูวันพุธ : หรือไม่ ก็บอกกับตัวเอง ว่า เค้าไม่รู้เรื่อง อะไรร๊อก
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : วิธี นี้ ต่างจาก การฮัมเสียงกลบคำพูดคนอื่น คือ รับฟังที่เขาพูดแหละ แต่เราจะเอามาดึความในแง่ดี
ซ๊ฟูวันพุธ : ให้เราเอง สบายใจ
ซ๊ฟูวันพุธ : และ ใช้การใดๆ หรือ ทำการใดๆต่อได้ โดยใจเป็นสุข
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : การทำเช่นนี้ ก็ดั่ง การที่มีคนเอาหินมาวางบนบ่าเรา
ซ๊ฟูวันพุธ : ทว่า เราก็ยกหินก้อนนั้น วางพื้น
ซ๊ฟูวันพุธ : ไม่ทุกข์ ยิ้มระรื่น ให้คนที่เจตนาไม่ดี แบกกลับไปทุกข์เอง
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : คอยดู ครั้งหน้า จะยิ้มระรื่น ให้เจ๊แจ๋น หน้าเจ๋อไปเลย ฮ่าๆๆๆๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : วลีว่า "อย่าให้ความหมาย กับสิ่งใด จนเราใช้การไม่ได้" นี้
ซ๊ฟูวันพุธ : ยังคอยเตือน ใจเราเอง ไม่ให้ คิดเอง จากสิ่งที่เห็น ไปมากจน ใจเราเกิดทุกข์
ซ๊ฟูวันพุธ : เช่น พบคนที่กำลังจะเสียชีวิต ต่อหน้า
ซ๊ฟูวันพุธ : แทนที่เรา จะตกในทุกข์ ราวกับว่า จะตายตาม ด้วยเป็น คนที่เรารัก
ซ๊ฟูวันพุธ : เราก็มองในแง่ดี ว่า เขากำลังจะไปสบายแล้ว ไม่ต้องเหนื่อยเช่นเราแล้ว
ซ๊ฟูวันพุธ : เขาทนทุกข์จากสังขารเสื่อม มานานพอแล้ว ขอให้ไปๆดีๆ
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
อ้ายซาก : อื้อๆๆ...ยัยแจ๋น...กูน่ะ เศรษฐีพันล้านในอนาคต นะ...อื้อๆ ฮ่าๆๆๆ
อ้ายซาก : ไอ้ลูกชาย ขยะพันล้าน น๊าาาาาาา
อ้ายซาก : อื้อๆ ฮ่าๆๆๆ
อ้ายซาก : อย่างนี้ได้ไหม ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม..ได้
ซ๊ฟูวันพุธ : ที่สำคัญ ในช่วงแรก ต้องหมั่นท่อง วลีนี้
ซ๊ฟูวันพุธ : "อย่าให้ความหมาย กับสิ่งใด จนเรา ใช้การไม่ได้"
ซ๊ฟูวันพุธ : เขียนติดในรถ มุมที่มองบ่อยๆ
ซ๊ฟูวันพุธ : เห็นบ่อย ฝึกคิดดีบ่อย ใจเรา จะค่อยคลายทุกข์ จากน้ำมือเราเอง ลง
อ้ายซาก : อ้อ ครับ คุรุ
ซ๊ฟูวันพุธ : นี่ ที่คอนโซลหน้า องค์นั้น 8 นิ้ว ไช่ไหมนี่
อ้ายซาก : อ้อ 9 นิ้ว หน้าตักพิเศษ ลิมิเต็ดอิดิชั่น ครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : เอาออกบ้าง ใว้ที่บ้าน จะมองไม่เห็นทางอยู่แล้ว
อ้ายซาก : ครับๆ คุรุ รับสักองค์ไหมครับ
ซ๊ฟูวันพุธ : อื้มมม... แล้ว นายสิ้นซาก นี่ อื้มมม นายสินทรัพย์ ไช่ไหม
อ้ายซาก : อู้ววว์ สาธุ ครับ คุรุ เอ วันนี้ ไปที่ อำเภอ ทันไหมนะ นายสินทรัพย์ๆๆๆ