ยัยอ่อน : 

คุรุ ขา.......แม๊....แม่หนู...ตายแล้วค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : หือ เมื่อไหร่ ยัยอ่อน เอ๊ย..

ยัยอ่อน : 

เมื่อวานนี้เอง ค่ะ..ฮือๆ..วันนี้ หนูพึ่ง ไปเก็บกระดูก 

และลอยอังคาร มาค่ะ

ยัยอ่อน : 

ตอนนี้ หนู สับสน ..ว่า จะดำเนินต่อไปอย่างไร ดี

ยัยอ่อน : 

หนูกลัว...

ยัยอ่อน : 

เพราะไม่มีแม่อยู่แล้ว ... 

ต่อไป จะทำอย่างไรต่อไป

ซ๊ฟูวันพุธ : มานี่ ..นั่งลง สูดหายใจ ลึกๆก่อน

ซ๊ฟูวันพุธ : เอาล่ะ 1. ตั้งสติก่อน

ซ๊ฟูวันพุธ : 2. อย่าหมดหวัง

ซ๊ฟูวันพุธ : 3. ทบทวน ว่า ตอนนี้ บริบท ที่บ้าน และรอบตัว เป็นอย่างไร แล้ว

ยัยอ่อน : 

ตอนนี้ เหลือ แต่ พ่อ

ยัยอ่อน : 

และ น้องสาว-ยัยนิ่ม และน้องชาย-เล็ก ค่ะ

ยัยอ่อน : 

คุรุ ก็ทราบ ว่า บ้านหนู เป็น ครอบครัวเดี่ยว 

แยกออกมา จาก ปู่ย่า ตายาย และญาติๆ

ยัยอ่อน : 

และ ขาดแม่ไป ก็ไม่รู้ว่า 

พวกเรา จะทำอย่างไร กันต่อไป

ซ๊ฟูวันพุธ : ใจเย็นๆ ตั้งสติ นะยัยอ่อน การเสียขวัญ น่ะเกิดได้ แต่ ต้องเรียกขวัญกลับมา ให้ใว

ซ๊ฟูวันพุธ : อะไร ทำให้ เกิดความกลัว ในใจของเธอล่ะ หือ

ยัยอ่อน : 

ความไม่มั่นคง ในชีวิตครอบครัว ค่ะ คุรุ

ยัยอ่อน : 

ที่บ้านไม่มีเงินสำรอง

ยัยอ่อน : 

พ่อก็อายุมาก และก็ ทุพพลภาพ 

ทำงานใช้แรงไม่ได้ คุรุ ก็ทราบ

ยัยอ่อน : 

ยัยนิ่ม น้องสาวหนู ก็พิการปัญญาอ่อน พ่อต้องคอยดูแล

ยัยอ่อน : 

เล็กน้องชายคนเล็ก ก็ยังเรียนอยู่ ม.4 เอง

ยัยอ่อน : 

หนูเอง ก็ยังเรียน ปี 3 เทอม 1 เอง

ยัยอ่อน : 

มันง่อนแง่นไปหมด

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วตอนที่แม่เธอยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวเธอ ไม่ง่อนแง่น เช่นนี้หรอกหรือ

ยัยอ่อน : 

ก็ แบบนี้แหละค่ะ แต่ว่า ก็ยังมีแม่อยู่

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ตอนนั้น ที่แม่เธออยู่น่ะ บริบท มันต่างจากนี้ไหมล่ะ

ยัยอ่อน : 

ก็แบบนี้ แหละค่ะ แต่ว่า .....หนูก็ไม่รู้....

ยัยอ่อน : 

คือตอนนั้น หนูไม่ได้ต้องคิดอะไร นี่คะ

ยัยอ่อน : 

พอตอนนี้ แม่จากไป หนูก็เลย 

ต้อง คิด และหาหนทาง ไม่เจอ

ซ๊ฟูวันพุธ : ใจเย็นๆนะ "คนเราน่ะ มักกลัว อะไรๆ ที่เราไม่รู้จัก"

ซ๊ฟูวันพุธ : อย่างกรณีของเธอนี้ คือ เธอไม่เคยรู้เรื่องราว ในบ้านอะไรๆเลย

ซ๊ฟูวันพุธ : ครั้นมาตอนนี้ ต้อง พยายาม ประติดประต่อ เพื่อดูว่า อนาคต จะเป็นอย่างไร 

ซ๊ฟูวันพุธ : พอมีสารสนเทศในหัว ไม่มากพอ จึงเกิดกลัว

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้วได้พูดคุย กับพ่อ และน้อง เรื่องอนาคต ต่อไป บ้าง หรือยัง เล่า

ยัยอ่อน : 

ยังเลยค่ะ พ่อ มัวแต่ยุ่งอยู่กับ ดูแล ยัยนิ่ม และหาลูกค้า

ยัยอ่อน : 

นี่ หนู ก็ต้องไปกับ เล็ก เพื่อไปรับศพแม่ที่ นิติเวช

ยัยอ่อน : 

วิ่งมาที่ สน เพื่อแจ้งตาย และวิ่งไปที่เขต เพื่อขอออก ใบมรณบัตร

ยัยอ่อน : 

และ กลับไปที่ นิติเวช ติดต่อวัดมารับศพแม่ 

เพื่อไป ฌาปณกิจ เมื่อวานเย็น

ยัยอ่อน : 

วันนี้ ก็ ไปเก็บกระดูก และลอยอังคาร

ยัยอ่อน : 

ดีแต่ว่า ป้าละมัย เพื่อแม่ มาช่วยรับหนู 

กับเล็ก ไปวัด และมาส่งที่บ้าน

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมม... แล้ว เธอกลัวไหม ระหว่างที่ดำเนินการ เกี่ยวกับ การศพ แม่เธอล่ะ

ยัยอ่อน : 

ไม่กลัวค่ะ มีตำรวจ 

และพนักงานมูลนิธิ ช่วยแนะนำ

ซ๊ฟูวันพุธ : นั่นสิ อะไร ที่เรารู้ และรับมือได้ แม้ไม่มั่นใจ ก็สามารถ รับมือ โดยลุล่วง

ยัยอ่อน : 

ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : การต้อง เผชิญกับ สิ่งที่เราไม่รู้จัก ส่วนมาก คนทั่วไป มักเริ่มด้วย การกลัวก่อน

ซ๊ฟูวันพุธ : ดังเช่น การมองฝ่าไปในความมืด ข้างหน้า

ซ๊ฟูวันพุธ : หากมองเข้าไปไม่เห็น ต้อง ทำอย่างไร เธอ....

ยัยอ่อน : 

หาไฟส่อง สิคะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ถูกต้อง เพื่อ เก็บสารสนเทศ ว่า ข้างหน้านั้น มีอะไรบ้าง

ซ๊ฟูวันพุธ : สารสนเทศ มี 2 ชนิด คือ

ซ๊ฟูวันพุธ : 1. ข่าวสารแวดล้อม ว่า อดีตที่เป็นอยู่ ปัจจุบันที่เป็นอยู่ สถานภาพเป็นอย่างไร

ซ๊ฟูวันพุธ : 2. ข้อมูล เกี่ยวกับ พ่อ และน้องๆเธอว่า มีอะไรบ้าง

ยัยอ่อน : 

ค่ะ คุรุ

ซ๊ฟูวันพุธ : จากนั้น จึงนำมาประมวล ว่า จะดำเนินการ จาก สิ่งที่มีอย่างไร ต่อไป

ซ๊ฟูวันพุธ : อย่าลืม ข้อมูล เกี่ยวกับ ตัวเธอเองด้วยนะ

ซ๊ฟูวันพุธ : พอจะเรียบเรียง ออกมาได้ไหม

ยัยอ่อน : ค่ะ

ยัยอ่อน : 

1. ตอนนี้ บ้านที่อาศัยอยู่ ก็ปลอดหนี้ ค่ะ ไม่ต้องเช่า

ยัยอ่อน : 

คือ จะอดบ้าง ก็ยังมีที่อยู่ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมมม... ต่อไปซิ

ยัยอ่อน : 

2. เงินสำรองในบ้าน แม่สั่งเสียว่า มีทอง อยู่ 2 บาทค่ะ หากเดือดร้อน ก็เอาไปขาย

ยัยอ่อน : 

คือ ในระยะสั้น ยังพอมีเงินใช้จ่ายอยู่บ้างค่ะ

ยัยอ่อน : 

3. พ่อ ทำหนังสือขายออนไลน์ ค่ะ

ยัยอ่อน : 

แม่เล่าว่า ก็มียอดเข้า ทุกเดือน มากบ้างน้อยบ้าง 

เดือนไหนมากเข้ามาก็ก้อนโต ใช้ได้ค่ะ

ยัยอ่อน : 

และพ่อเขียนหนังสือ เยอะเล่มมาก 

เพื่อตอบสนองลูกค้า หลายระดับ

ยัยอ่อน : 

แต่ก็เป็นหนังสือวิชาการ ที่มีตลาดเฉพาะ ค่ะ

ยัยอ่อน : 

คุณพ่อเอง ก็อุตสาหะ หาลูกค้าทุกวัน 

ยัยอ่อน : 

4. เล็กน้องชาย เรียน ม.4 โรงเรียนรัฐ ค่ะ เป็น EP แต่ ค่าใช้จ่ายก็ไม่สูงมาก

ยัยอ่อน : 

และน้อง ไม่เกเร ไม่ทำให้ที่บ้านเดือดร้อน ค่ะ

ยัยอ่อน : 

แถม เป็นติวเตอร์ ให้เพื่อนๆ 

และเรียนได้ 4.00 เป็นที่ 1 ของ ห้อง ชั้นปี

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม...ที่เล่ามา ก็ มีจุดเสี่ยงไม่มากนี่

ยัยอ่อน : 

จุดเสี่ยง คืออะไรคะ คุรุ

ซ๊ฟูวันพุธ : คือ ประเด็น ที่ อาจส่งผลกระทบ ด้านลบ ต่อ สวัสดิภาพ และการดำรงชีพ ของบ้านเธอไง

ยัยอ่อน : อ้อ ค่ะ

ยัยอ่อน : 

5. ตอนนี้ หนูเรียนปี 3 เทอม 1 และคาดว่าจะเรียนจบ ใน 3.5 ปี ค่ะ

ยัยอ่อน : 

กำลัง หาที่ฝึกงาน

ยัยอ่อน : 

และกำลัง หางานพาร์ทไทม์ ทำอยู่ ระหว่าง ปิดเทอม อ่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : อืมมม...เจริญพร

ยัยอ่อน : 

คือ ที่หนู กังวล คือ หนูไม่เห็นว่า จะมีอะไร 

เป็นชิ้นเป็นอัน ที่จะเป็นหลักประกัน ว่าที่บ้านจะไม่อดตาย

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว เธอคิดว่า อะไรล่ะ ที่คิดว่า เป็นชิ้นเป็นอัน หรือเป็นหลักประกันได้

ยัยอ่อน : 

คือ เช่น มีหน้าร้าน ขายของชำ ขายอาหารได้ อ่ะค่ะ...

ซ๊ฟูวันพุธ : นอกจากเรียนแล้ว เธอเคยทำงาน แบบที่เป็น อาชีพเลี้ยงตัว ด้วยตัวเอง มาก่อนไหม

ยัยอ่อน : 

ไม่เคย คุรุ ก็เห็นหนูมาแต่เด็ก หนูไม่เคยต้อง ทำอะไรเลย 

ยัยอ่อน : 

แค่ไปเรียน

ซ๊ฟูวันพุธ : งั้น แล้ว เธอรู้ได้อย่างไรว่า อาชีพของพ่อเธอ มันง่อนแง่น

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว เธอรู้ได้อย่างไรว่า อาชีพ ค้าขาย แบบที่เห็นนั้น มีหลักประกันมากกว่า

ยัยอ่อน : 

หนู ก็ ประเมิน เอาจากสิ่งที่เห็น ด้วยตา อ่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : สมมุติว่า อาชีพหนึ่ง มีระดับหลักประกัน ในชีวิต ตั้งแต่ 0-10 

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอให้ อาชีพค้าขายทั่วไป ที่เธอเห็น อยู่ในระดับ เท่าไร

ยัยอ่อน : หนูให้ 9

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว อาชีพของ พ่อเธอ ล่ะ

ยัยอ่อน : หนูให้ 3-4 ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : หือ...ก่อนหน้านี่ พ่อเธอ ทำอาชีพ ค้าขายแบบทั่วไป ที่เธอเห็น มาก่อนหรือ

ยัยอ่อน : 

ไม่ค่ะ

ยัยอ่อน : 

จำความได้ หนูก็เห็นพ่อ ทำแบบนี้ มาตลอด

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอให้ ระดับหลักประกัน ที่ใช้เลี้ยงชีพเธอ ตั้งแต่เกิด ถึงปัจจุบัน

ซ๊ฟูวันพุธ : โดยที่เธอ สบาย ไม่ต้องเหนื่อย แค่ 3-4 เอง หรือ

ยัยอ่อน : 

คือ หนูมี ข้อมูล เกี่ยวกับงานเลี้ยงชีพของคุณพ่อน้อย อ่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ข้อเสีย ของ คนปกติ คืออะไร รู้ไหม ยัยอ่อน

ยัยอ่อน : คะ...ไม่รู้ค่ะ...

ซ๊ฟูวันพุธ : คือ

ซ๊ฟูวันพุธ : 1. ชนมักดูแคลนตนเอง

ซ๊ฟูวันพุธ : 2. ชน ในลึกๆ มักเห็นคนอื่นดีกว่าตน 

ซ๊ฟูวันพุธ : 3. ชนมักตัดสินเรื่องใดๆ ด้วย การพินิจเพียงผิวเผิน

ซ๊ฟูวันพุธ : ถามสิว่า เธอเคยคุยกับ พ่อค้าแม่ค้าขายของไหม ว่าเขา รู้สึกพอใจ อาชีพของเขาไหม

ยัยอ่อน : 

หนูคิดว่า เขาต้องตอบว่า มันเหนื่อย กว่าจะได้เงิน

ซ๊ฟูวันพุธ : เคยถาม พวกเขาบ้าง หรือยัง

ยัยอ่อน : ยังค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว ทำไม ถึงคิดว่า เขาจะตอบว่า เหนื่อยยาก กว่าจะได้เงิน

ยัยอ่อน : 

ใครๆก็ต้องตอบ แบบนั้น เพราะเกรงว่า 

จะมีคนมาแย่ง ทำอาชีพเดียวกัน อ่ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว หากถามพ่อเธอ ก็จะตอบ แบบนี้เช่นเดียวกัน ไช่ไหม

ยัยอ่อน : ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ยัย..มโน

ซ๊ฟูวันพุธ : เมื่อเป็นเช่นนี้ คนทั่วไป ก็จะไม่สามารถ หาทางอื่นๆได้ เพราะมัวแต่เชื่อ เรื่องที่ตน มโน

ซ๊ฟูวันพุธ : แทนที่จะ รวบรวม ข้อมูลจริง

ซ๊ฟูวันพุธ : ไม่มี อาชีพใด ไม่เสี่ยง

ซ๊ฟูวันพุธ : พ่อค้า แม่ค้า ไม่ได้มีวันขายดี ทุกวัน

ซ๊ฟูวันพุธ : วันที่ ขายไม่ไดี เธอก็ไม่ได้มาเห็น

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอเห็นแต่วันที่ขายดี เพราะเธอมาเวลาที่มีคนมาซื้อ

ซ๊ฟูวันพุธ : แม้จะเห็นวันที่ ไม่มีคนซื้อ เป็นบางครั้ง

ซ๊ฟูวันพุธ : แต่เธอก็คิดว่า ก็ส่วนใหญ่ ที่เห็น มีคนซื้อ

ซ๊ฟูวันพุธ : ส่วน อาชีพของพ่อเธอ น่ะ ต้องมาตั้งโต๊ะขายไหม หนังสือ ที่พ่อเธอเขียน น่ะ

ยัยอ่อน : 

ไม่ค่ะ พ่อขายออนไลน์ ไม่ต้อง ตั้งโต๊ะค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอจึงไม่เคยเห็น ลูกค้ามาซื้อเลยไช่ไหม

ยัยอ่อน : ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : เธอจึง ทึกทักไปเองว่า ไม่น่าจะขายได้ ไช่ไหม

ยัยอ่อน : ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : ถ้าขายไม่ได้เลย ป่านนี้ เธอคงไม่อวบขนาดนี้ มั๊ง ดูสิพุงจะระเบิดอยู่แล้ว

ยัยอ่อน : คุรุ ขา หยาบคาย นะคะ ว่าหนูแบบนี้ 

ซ๊ฟูวันพุธ : เอ๊า..กลับมาที่เรื่องของเธอ เถอะ...

ยัยอ่อน : ค่ะ...

ซ๊ฟูวันพุธ : แล้ว คิดว่าอย่างไร จากสารสนเทศ ของบ้านเธอ ที่รวบรวม..

ยัยอ่อน : ค่ะ

ยัยอ่อน : 

1. อาชีพ ของคุณพ่อ ก็ไม่ได้เลวร้าย ไม่เช่นนั้น 

หนูคงต้อง มาขาย ปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้แล้ว

ยัยอ่อน : 

2. คุณพ่อ ก็ยังสามารถทำงานได้ แม้ว่า 

ตอนนี้ คุณพ่อ จะมีอายุ และเดินเหินไม่สะดวกแล้ว

ยัยอ่อน : 3. 

บ้านหนู ยังมีทุนสำรอง สำหรับเลี้ยงชีพ อยู่ ไม่ถึงกับอด

ยัยอ่อน : 4. 

หนูกำลังจะเรียนจบ 

และออกมาทำงาน เพิ่มรายรับ อีกทางหนึ่ง

ยัยอ่อน : 

5. รายจ่าย ตอนนี้ก็ไม่มาก

ยัยอ่อน : 

6. ไม่มีความเสี่ยง พ่อไม่กินเหล้า 

เล่นพนัน น้องก็เช่นกัน

ยัยอ่อน : 

7. น้อง สามารถ หาเงินเข้าบ้านได้ 

จากความสามารถ ของเขาที่มี

ยัยอ่อน : 

โอเค ค่ะ คุรุ

ยัยอ่อน : 

ตอนนี้ หนู เบากังวล ลงแล้ว ค่ะ

ซ๊ฟูวันพุธ : จำได้นะ เมื่อ เราไม่รู้จัก สิ่งใด ต้อง สำรวจสิ่งนั้น 

ซ๊ฟูวันพุธ : หาสารสนเทศ ที่เป็น 1. ข่าวสาร และ 2. ข้อมูล เพื่อ นำมาประมวล

ซ๊ฟูวันพุธ : อย่า ใช้ ข่าวสาร มโนทึกทัก ที่มีไบอัส ของตัวเอง

ยัยอ่อน : ไบแอส คือ อะไรคะ คุรุ

ซ๊ฟูวันพุธ : ไบอัส คือ ความรู้สึก รักชอบ หรือชิงชัง ส่วนตัว

ซ๊ฟูวันพุธ : เช่น เธอ ชอบ กระโปรงตัวนี้ ไม่ชอบตัวนั้น

ซ๊ฟูวันพุธ : มันเป็นความรู้สึก ที่ไม่ได้อยู่บนเหตุผล

ยัยอ่อน : ค่ะ คุรุ ขอบคุณค่ะ

<จบ>